آدمی باید آنچه را که در ازای کار خودش به او باز می گردد در نهایت لطف بپذیرد. انسان با هر دست بدهد با همان دست می گیرد....

زنی که چند بار در راهرو دیدم اینبار سیاهپوش در خوابم بود چهار شانه است... چون عده ای بهش گفتند اذیتم کرد... می دانست دارم اذیت می شوم... سرگرم و سرگردانم کرد.... بعد گل پسر را نتوانستم پیدا کنم کلاسش خراب شد....

زنی که اتفاقا او را هم دیدم یکسری را جمع کرد برد او لاغر و ظریف است.

باز دیدمت اینبار با موهای مشکی تنها نشسته بودی نگاه می کردی به سرگردانی و اوارگی و گم شدن بچه ام. باز چهره ات را برنگشتم نگاه کنم.... فقط حس کردم

ان زن را نمی شناسم.... من هیچ کسی را نمی شناسم... صحبت از تولد دو قلو بود یکی یک بچه بغلش بود و خدایی که گفته عادل است.

نفرین نمی کنم چون ذوق می کنم با دیدن بچه ها.... اما واگذارش می کنم با خدا.... من نبودم خدایم بوده که... غیبت ها و تهمت های بعد هر طلوع با خدا....

44

فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّىٰ إِذَا فَرِحُوا بِمَا أُوتُوا أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً فَإِذَا هُمْ مُبْلِسُونَ ﴿٤٤﴾

پس چون حقایقی را که [برای عبرت گرفتنشان] به آن یادآوری شده بودند، فراموش کردند، درهای همه نعمت ها را به روی آنان گشودیم، تا هنگامی که به آنچه داده شدند، مغرورانه خوشحال گشتند، به ناگاه آنان را [به عذاب] گرفتیم، پس یکباره [از نجات خود] درمانده و نومید شدند. (۴۴)

سوره انعام